MOMENT IN KRONENBURGERPARK

12 juni 2014 door Mark Enneken

De zwier waarmee het Kronenburgerpark eind negentiende eeuw de hergeboorte van Nijmegen inluidde kan niet genoeg bezongen, getekend of gefotografeerd worden, ieder moment weer.

Je moet het moment pakken om te vereeuwigen, leerde ik van een Nijmeegse meester op dat terrein: fotograaf Jan van Teeffelen, overleden, maar wel in mijn gedachten als wolken boven de stad weer eens onheilspellend kolken en de lucht vol vals licht zit.

Als het even kan, spoed ik me dan met een nietige camera naar de kanten van de Waal en de randen van het park om het moment te pakken waarmee de alsmaar wisselende lichtval het Nijmeegse stadsgezicht nieuwe dimensies schenkt.

Zo ook eind vorige week toen in de namiddag de Kruittoren leek te exploderen in een scala van contrastrijke tinten.

Een moment om te vereeuwigen, maar daar dacht een groep van een tiental hangjongeren bij de volière even anders over. Onder bedreiging werd fotograferen handtastelijk onmogelijk gemaakt.

“Oprotten man.”

Dat het hier in de avonduren niet altijd even pluis is kan zelfs de have niet ontgaan zijn, maar dat gespuis hier ook overdag dicteert tart alles wat ik aan vrijheid koester, maar wat doe ik met mijn machteloze verontwaardiging meer dan het schrijven van dit stukje en het bewandelen van de uitweg die de minste weerstand biedt.

Tot op het bot verbouwereerd druip ik af.

En ja, ik was bang.

Van de politie krijg ik even later te horen dat “het vervelend is dat U bent lastig gevallen” en dat ik desgewenst aangifte kan komen doen.

Alsof ik ergens in een hondendrol getrapt heb.

Opeens begrijp ik wat Frank Boeijen bedoelde toen hij zong dat “iedereen in het Kronenburgerpark de weg kwijt is” en vraag ik me af wat welke weg die kleine Jan van Teeffelen bewandeld zou hebben om hier een van zijn miljoen plaatjes te schieten die nu op archivering wachten.

Op mijn foto staat slechts een afwerende hand met daarachter een wazige Kruittoren als stille getuige van een moment dat me afgepakt werd maar intussen wel duidelijk maakt wat de kracht van de camera is.

Als zo’n minimaal zaktoestelletje al voor zoveel opwinding zorgt dan moet cameratoezicht een geweldige bijdrage kunnen leveren aan een park als plek om lief te hebben, te kuieren, eendjes te voeren en onbezorgd te ontspannen.

Ieder moment van de dag.

Het Kronenburgerpark is om te bezingen, te schilderen of te fotograferen maar niet om bang te zijn.

Was die parkwachter er nog maar, denk ik soms.

Mark Enneken

Vind je dit een interessant artikel?
Mail het dan door naar anderen, of deel het via social media:
Pin It

Reageer

Een link plaatsen? Typ dan [url=http://www.adres.nl]linkbeschrijving[/url]. Bijvoorbeeld: Zie [url=http://www.nijmegen.nl]de gemeentesite[/url] voor meer informatie.

Ook opmaak is mogelijk Gebruik daarvoor [b]vet[/b] of [i]cursief[/i].